Όσα δεν μπόρεσα να πω

Δεν έχω θελήσει ποτέ κανέναν όσο εσένα.

Κάθε φορά που σε βλέπω, η καρδιά μου χτυπά τόσο δυνατά που νομίζω πως θα φωνάξει δυνατά, όλα όσα δεν τολμώ να πω. Τα πόδια μου κόβονται, οι λέξεις σβήνονται, σαν να μου έχουν κλέψει τη μιλιά νεράιδες από κάποιο παλιό παραμύθι.

Κι όμως, ενώ είσαι ίσως ο πιο σκοτεινός άνθρωπος που έχω γνωρίσει, γύρω σου υπάρχει πάντα φως. Ένα φως που δεν μπορώ να αγγίξω, αλλά μπορώ να νιώσω τις ακτίνες σου να με καίνε.

Δεν λαχταρώ το σώμα σου όσο λαχταρώ την αγκαλιά σου. Την ονειρεύομαι σαν το σπίτι μου. Σαν το μοναδικό μέρος όπου θα μπορούσα να κοιμηθώ ήσυχη και να ξυπνήσω χωρίς φόβο. Θέλω να ξέρω πως, όταν πέφτει η νύχτα και έρχεται το σκοτάδι και όταν ξημερώνει η μέρα και έρχεται το φως, θα είμαι εκεί, στην αγκαλιά σου, και πως θα με κρατάς σαν να ήμουν ένα πολύτιμο αρχαίο κειμήλιο• εύθραυστο, μοναδικό και ανεκτίμητο.