НАҚШИ ПРЕЗИДЕНТИ ҶУМҲУРИИ ТОҶИКИСТОН МУҲТАРАМ ЭМОМАЛӢ РАҲМОН ДАР ТАЪРИХИ ИСТИҚЛОЛИЯТИ ДАВЛАТӢ

Таърихи ҳар як миллат аз саҳифаҳои пурифтихор, рӯйдодҳои тақдирсоз ва шахсиятҳое иборат аст, ки фаъолияти онҳо бо марҳилаҳои муҳимми ҳаёти давлат ва ҷомеа пайванди ногусастанӣ дорад. Барои миллати тоҷик ба даст овардани Истиқлолияти давлатӣ 9 сентябри соли 1991 чунин рӯйдоди бузурги таърихӣ ба шумор меравад. Ин сана оғози марҳилаи нави давлатдории миллӣ, эҳёи арзишҳои таърихию фарҳангӣ ва муайян намудани роҳи мустақилонаи рушди Тоҷикистон гардид. Вале истиқлолият танҳо ба даст овардани озодӣ нест. Истиқлолият ҳифзи соҳибихтиёрӣ, таъмини амнияти давлат, таҳкими ваҳдати миллӣ, рушди иқтисодиёт, баланд бардоштани сатҳи зиндагии мардум ва ҳимояи манфиатҳои миллӣ дар арсаи байналмилалиро талаб мекунад.

Солҳои аввали соҳибистиқлолӣ барои Тоҷикистон давраи ниҳоят мураккаб буданд. Ҷанги шаҳрвандӣ, ноустувории сиёсӣ, буҳрони иқтисодӣ, муҳоҷирати иҷбории аҳолӣ ва заиф гардидани сохторҳои давлатӣ ба ояндаи давлат таҳдид мекарданд. Дар чунин шароити тақдирсоз масъалаи нигоҳ доштани давлатдории миллӣ ва ба даст овардани сулҳу субот аҳаммияти аввалиндараҷа пайдо намуд. Дар ин марҳилаи сарнавиштсоз Эмомалӣ Раҳмон ба арсаи роҳбарии сиёсии кишвар ворид гардида, аз соли 1992 то имрӯз дар роҳбарии давлат қарор доранд. Фаъолияти ӯ бо рӯйдодҳои муҳимми таърихи муосири Тоҷикистон, аз ҷумла раванди истиқрори сулҳ, таҳкими пояҳои давлатдорӣ, рушди иқтисоди миллӣ, бунёди иншооти стратегӣ ва густариши муносибатҳои байналмилалӣ алоқаманд мебошад.

Эмомалӣ Раҳмон бо унвони расмии Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ - Пешвои миллат ва унвони олии Қаҳрамони Тоҷикистон дар таърихи сиёсии даврони истиқлолият ҷойгоҳи махсус доранд. 16 ноябр дар тақвими ҷашнҳои давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон ҳамчун Рӯзи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон сабт гардидааст. Ин сана бо Иҷлосияи XVI Шӯрои Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон, ки моҳи ноябри соли 1992 дар шаҳри Хуҷанд баргузор гардид, робитаи таърихӣ дорад. Дар шароити душвори сиёсӣ ин иҷлосия барои муайян намудани роҳҳои барқарорсозии сохти конститутсионӣ, ташкили ҳокимияти давлатӣ ва раҳо намудани кишвар аз буҳрони сиёсӣ аҳаммияти муҳим дошт. Эмомалӣ Раҳмон дар ҷараёни ин иҷлосия Раиси Шӯрои Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон интихоб гардиданд. Баъдан, 6 ноябри соли 1994, дар асоси овоздиҳии умумихалқӣ Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон интихоб шуданд.

Яке аз марҳилаҳои муҳимтарини таърихи Тоҷикистон солҳои 1992–1997 мебошад. Ин давра барои давлат ва миллати тоҷик имтиҳони бузурги таърихӣ ба шумор мерафт. Ҷанги шаҳрвандӣ ба иқтисодиёт, иҷтимоиёт ва ҳаёти маънавии мардум зарбаи ҷиддӣ расонд. Корхонаҳо аз фаъолият бозмонданд, роҳҳои нақлиётӣ осеб диданд, ҳазорон оила аз хонаю маҳалли зисти худ дур шуданд ва вазъи зиндагии аҳолӣ хеле душвор гардид. Дар чунин шароит Эмомалӣ Раҳмон масъулияти роҳбарии давлатро ба зимма гирифта, барқарор намудани сулҳу субот ва ҳифзи якпорчагии Тоҷикистонро аз масъалаҳои асосии сиёсати давлатӣ қарор доданд. Дар ин раванд барқарор намудани фаъолияти мақомоти давлатӣ, ташкили сохторҳои мудофиавӣ, ҳифзи сарҳад, таъмини тартиботи ҷамъиятӣ ва фароҳам овардани шароити музокироти сиёсӣ аҳаммияти махсус дошт. Яке аз иқдомҳои муҳимми он давра даъват ба ҳамдигарфаҳмӣ ва баргардонидани гурезаҳо ба Ватан буд. Ин масъала на танҳо аҳаммияти сиёсӣ, балки арзиши бузурги инсонӣ дошт, зеро ҳазорон шаҳрванд бояд имконияти бозгашт ба зиндагии осоиштаро пайдо мекарданд. Маҳз дар чунин марҳилаи таърихӣ масъалаи ҳифзи давлатдории миллӣ ва муттаҳид сохтани ҷомеа ба вазифаи асосии роҳбарияти кишвар табдил ёфт.

Агар аз муҳимтарин рӯйдодҳои таърихи истиқлолияти Тоҷикистон сухан гӯем, пеш аз ҳама, бояд аз сулҳи тоҷикон ёдовар шавем. Зеро бе сулҳу субот рушди иқтисодӣ, пешрафти маориф, ободонии мамлакат ва таҳкими давлатдорӣ ғайриимкон буд. Эмомалӣ Раҳмон аз рӯзҳои аввали роҳбарӣ зарурати ҳалли низоъро тавассути гуфтушунид таъкид мекарданд. Раванди музокироти байни тоҷикон бо иштироки намояндагони Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон ва Иттиҳоди мухолифини тоҷик, бо мусоидати Созмони Милали Муттаҳид ва кишварҳои кафил идома ёфт. 27 июни соли 1997 дар шаҳри Москва Созишномаи умумии истиқрори сулҳ ва ризоияти миллӣ дар Тоҷикистон ба имзо расид. Ин рӯйдод дар таърихи миллати тоҷик ҳамчун санаи тақдирсоз сабт гардид. Аҳаммияти ин созишнома дар он буд, ки он ба ҷанги шаҳрвандӣ хотима бахшида, барои барқарорсозии зиндагии осоишта, муттаҳид гардидани ҷомеа ва рушди минбаъдаи кишвар замина гузошт. Дар ин раванд нақши Эмомалӣ Раҳмон дар сатҳи роҳбарии давлатӣ, пешбурди музокирот ва татбиқи созишномаи сулҳ муҳим буд. Ҳамзамон, намояндагони мухолифин, миёнаравони байналмилалӣ ва дигар иштирокчиёни раванди сулҳ низ дар расидан ба ин натиҷаи таърихӣ саҳм гузоштанд. Бо назардошти нақши Эмомалӣ Раҳмон дар раванди истиқрори сулҳ ва ризоияти миллӣ, 11 декабри соли 1999 бо қарори Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон ба ӯ унвони олии «Қаҳрамони Тоҷикистон» дода шуд. Унвони «Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ - Пешвои миллат» низ дар қонунгузории кишвар мақоми расмӣ дорад.

Сулҳи тоҷикон имрӯз барои наслҳои ҷавон бояд сабақи бузурги таърихӣ бошад: ҷанг харобӣ меорад, аммо сулҳ созандагӣ, пешрафт ва умеди зиндагиро ба вуҷуд меорад.

Яке аз хизматҳои муҳимми даврони роҳбарии Эмомалӣ Раҳмон ташаккул ва таҳкими заминаҳои ҳуқуқии давлати соҳибистиқлол мебошад. 6 ноябри соли 1994 Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистон бо роҳи раъйпурсии умумихалқӣ қабул гардид. Ин ҳуҷҷати муҳим асосҳои сохтори конститутсионӣ, шакли идоракунии давлатӣ, ҳуқуқу озодиҳои инсон ва шаҳрванд, инчунин салоҳияти мақомоти давлатиро муайян намуд. Дар Конститутсия Тоҷикистон давлати соҳибихтиёр, демократӣ, ҳуқуқбунёд, дунявӣ ва ягона эълон гардид.

Дар ин марҳила ташаккули ниҳодҳои давлатӣ, мақомоти қонунгузор, иҷроия ва судӣ, таъсиси Артиши миллӣ ва дигар сохторҳои давлатӣ идома ёфт.

Аз дастовардҳои муҳимми ин давра метавон инҳоро ном бурд: Ташаккули низоми нави давлатдории миллӣ. Қабули Конститутсияи давлати соҳибистиқлол. Ба муомилот баровардани пули миллӣ - сомонӣ дар соли 2000. Ташкили Қувваҳои Мусаллаҳи Ҷумҳурии Тоҷикистон. Ташаккули сохторҳои ҳифзи сарҳади давлатӣ. Таҳкими рамзҳои давлатии миллӣ - Парчам, Нишон ва Суруди миллӣ. Ташаккули низоми нави идоракунии иқтисодӣ ва сиёсӣ. Ҳамаи ин равандҳо дар таҳкими соҳибихтиёрии Тоҷикистон ва ташаккули симои давлати мустақил аҳаммияти калон доштанд.

Яке аз самтҳои асосии фаъолияти Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон рушди иқтисодиёт ва баланд бардоштани сатҳи зиндагии аҳолӣ мебошад. Пас аз анҷоми ҷанги шаҳрвандӣ кишвар ба барқарорсозии иқтисодиёти харобшуда шурӯъ намуд. Дар ин раванд рушди саноат, энергетика, кишоварзӣ, нақлиёт ва соҳибкорӣ ба самтҳои афзалиятнок табдил ёфтанд. Бо ташаббус ва роҳбарии Эмомалӣ Раҳмон се ҳадафи стратегии рушди мамлакат муайян гардиданд. Ҳадафи якум: расидан ба истиқлолияти энергетикӣ. Тоҷикистон дорои захираҳои бузурги гидроэнергетикӣ мебошад. Истифодаи оқилонаи ин сарват барои рушди саноат, беҳтар намудани шароити зиндагии аҳолӣ ва афзоиши иқтидори иқтисодии кишвар аҳаммияти калон дорад. Дар ин самт сохтмони неругоҳи барқи обии Роғун яке аз лоиҳаҳои бузурги стратегии Тоҷикистон ба ҳисоб меравад. Иншооти мазкур дорои аҳаммияти иқтисодӣ ва минтақавӣ буда, барои афзоиши истеҳсоли неруи барқ ва рушди саноати миллӣ имконият фароҳам меорад. Ҳамчунин, неругоҳҳои Норак, Сангтӯда-1, Сангтӯда-2 ва дигар иншооти энергетикӣ дар таъмини иқтидори энергетикии мамлакат нақши муҳим доранд.

Ҳадафи дуюм: раҳоӣ аз бунбасти коммуникатсионӣ. Тоҷикистон кишвари кӯҳсор буда, солҳои тӯлонӣ бо мушкилоти алоқаи нақлиётӣ байни минтақаҳо ва кишварҳои ҳамсоя рӯ ба рӯ буд. Бо роҳандозии сиёсати рушди инфрасохтор сохтмони роҳҳо, нақбҳо ва пулҳои бузург оғоз гардид. Аз ҷумла: Нақби Истиқлол, нақби Шаҳристон, нақби Чормағзак, роҳи Душанбе – Чаноқ, роҳи Душанбе - Кӯлоб - Хоруғ -Қулма, пулҳои бузург дар болои дарёи Панҷ. Ин иншоот барои беҳтар гардидани робитаҳои дохилӣ ва байналмилалӣ, рушди тиҷорат ва ҳамкориҳои иқтисодӣ мусоидат карданд.

Ҳадафи сеюм: таъмини амнияти озуқаворї. Таъмини аҳолӣ бо маҳсулоти хушсифати ғизоӣ яке аз масъалаҳои муҳимми сиёсати иҷтимоии давлат мебошад. Дар ин самт рушди кишоварзӣ, зиёд намудани истеҳсоли маҳсулоти ватанӣ, бунёди боғҳои интенсивӣ, истифодаи самараноки заминҳои кишоварзӣ ва рушди чорводорӣ аҳаммияти махсус пайдо карданд. Ин се ҳадафи стратегӣ ҳамчун самтҳои асосии рушди дарозмуддати иқтисодиёти Тоҷикистон хизмат мекунанд.

Яке аз масъалаҳои муҳимми давлатсозӣ тарбияи насли босавод, донишманд ва дорои ҷаҳонбинии васеъ мебошад. Дар даврони истиқлолият рушди маориф ва илм ба самтҳои муҳимми сиёсати иҷтимоии давлат табдил ёфт. Бо дастгирии сиёсати давлатӣ дар кишвар муассисаҳои нави таълимӣ, донишгоҳҳо, мактабҳои замонавӣ, марказҳои илмӣ ва китобхонаҳо бунёд гардиданд. Аз ҷумла, Китобхонаи миллии Тоҷикистон, Осорхонаи миллӣ ва Қасри фарҳанги «Кохи Наврӯз» аз иншооти муҳими даврони истиқлолият мебошанд.

Ба рушди забони давлатӣ, эҳёи анъанаҳои миллӣ ва гиромидошти шахсиятҳои бузурги таърихӣ низ таваҷҷуҳ зоҳир гардид. Бо ташаббуси роҳбарияти давлат ҷашнҳои миллии Наврӯз, Меҳргон ва Сада дар сатҳи давлатӣ таҷлил гардида, барои ҳифзи мероси фарҳангии ниёгон шароити мусоид фароҳам оварда шуд. Махсусан, таҷлили 1100-солагии давлати Сомониён, 2700-солагии китоби «Авасто», 2500-солагии Истаравшан ва 3000-солагии Ҳисор аз рӯйдодҳои муҳими фарҳангию таърихии даврони истиқлолият мебошанд. Ҳамчунин, ба тарғибу омӯзиши осори Мавлоно Ҷалолиддини Балхӣ, Абӯабдуллоҳи Рӯдакӣ, Абулқосим Фирдавсӣ, Абӯалӣ ибни Сино ва дигар бузургони миллати тоҷик таваҷҷуҳ зоҳир гардид. Ин иқдомҳо барои муаррифии таъриху фарҳанги тоҷикон дар арсаи байналмилалӣ ва таҳкими худшиносии миллӣ аҳаммияти калон доранд.

Яке аз самтҳои муҳимми фаъолияти Эмомалӣ Раҳмон дар арсаи байналмилалӣ масъалаи истифодаи оқилонаи захираҳои об ва ҳифзи муҳити зист мебошад. Тоҷикистон дорои захираҳои бузурги оби тоза буда, масъалаи ҳифз ва истифодаи самараноки онҳо барои тамоми минтақаи Осиёи Марказӣ аҳаммияти ҳаётӣ дорад. Бо ташаббуси Президенти Тоҷикистон якчанд иқдоми муҳимми байналмилалӣ тавассути Созмони Милали Муттаҳид қабул гардиданд. Аз ҷумла: соли 2003 - Соли байналмилалии оби тоза, солҳои 2005–2015 - Даҳсолаи байналмилалии амал «Об барои ҳаёт», соли 2013 - соли байналмилалии ҳамкорӣ дар соҳаи об, солҳои 2018–2028 - Даҳсолаи байналмилалии амал «Об барои рушди устувор». Ин ташаббусҳо аз ҷониби ҷомеаи ҷаҳонӣ дастгирӣ ёфта, масъалаи обро ба яке аз самтҳои муҳими ҳамкориҳои байналмилалӣ табдил доданд. Махсусан, баргузории Конфронси Созмони Милали Муттаҳид оид ба масъалаҳои об дар соли 2023 бо ҳамраисии Тоҷикистон ва Нидерланд дар Ню-Йорк рӯйдоди муҳимми дипломатӣ ба шумор меравад. Ин ташаббусҳо Тоҷикистонро ҳамчун иштирокчии фаъоли муҳокимаҳои ҷаҳонӣ оид ба масъалаҳои об, иқлим ва рушди устувор муаррифӣ намуданд.

Яке аз дастовардҳои муҳимми даврони истиқлолият ба роҳ мондани муносибатҳои дипломатӣ бо давлатҳои ҷаҳон ва узвият дар созмонҳои бонуфузи байналмилалӣ мебошад. 2 марти соли 1992 Тоҷикистон узви комилҳуқуқи Созмони Милали Муттаҳид гардид. Ин рӯйдод барои эътирофи байналмилалии истиқлолияти давлатии мамлакат аҳаммияти бузург дошт. Дар давраи роҳбарии Эмомалӣ Раҳмон муносибатҳои дипломатӣ ва иқтисодии Тоҷикистон бо кишварҳои гуногуни ҷаҳон густариш ёфтанд. Ҳамкориҳо бо Русия, Чин, Эрон, Ҳиндустон, кишварҳои Осиёи Марказӣ, давлатҳои Аврупо ва дигар шарикони байналмилалӣ дар самтҳои гуногун инкишоф ёфтанд. Дар сиёсати хориҷии Тоҷикистон принсипҳои сиёсати «дарҳои кушода», эҳтироми соҳибихтиёрии давлатҳо, ҳамкории судманд ва ҳалли масъалаҳо тавассути гуфтушунид мавқеи муҳим доранд. Ҳамчунин, Тоҷикистон дар доираи созмонҳои байналмилалӣ ва минтақавӣ, аз ҷумла Созмони Милали Муттаҳид, Созмони Ҳамкории Шанхай, Иттиҳоди Давлатҳои Мустақил ва дигар ниҳодҳо фаъолият менамояд.

Дар даврони истиқлолият Тоҷикистон аз ҷиҳати инфрасохторӣ ва симои шаҳру ноҳияҳо тағйироти зиёдро аз сар гузаронд. Дар пойтахти кишвар - шаҳри Душанбе биноҳои маъмурӣ, иншооти фарҳангӣ, боғҳои истироҳатӣ, роҳҳои нав ва марказҳои муосири хизматрасонӣ бунёд гардиданд. Дар минтақаҳои кишвар низ сохтмони муассисаҳои таълимӣ, беморхонаҳо, марказҳои саломатӣ, корхонаҳои истеҳсолӣ ва иншооти иҷтимоӣ идома ёфт.

Дар самти саноатикунонии босуръати кишвар масъалаи таъсиси корхонаҳои нави истеҳсолӣ, коркарди ашёи хоми ватанӣ, истеҳсоли маҳсулоти рақобатпазир ва фароҳам овардани ҷойҳои нави корӣ ба миён гузошта шуд. Ҳадафи саноатикунонии босуръат, ки ҳамчун ҳадафи чоруми стратегии миллӣ муайян гардидааст, барои коҳиш додани вобастагии иқтисодиёт аз воридоти маҳсулот ва рушди истеҳсолоти дохилӣ аҳаммияти калон дорад.

Ҷавонон ояндаи давлат ва неруи асосии пешбарандаи ҷомеа мебошанд. Дар Тоҷикистон ҷавонон қисми муҳими аҳолиро ташкил медиҳанд ва иштироки онҳо дар рушди сиёсӣ, иқтисодӣ, илмӣ ва фарҳангии кишвар аҳаммияти бузург дорад. Дар даврони истиқлолият як қатор барномаҳо ва санадҳои давлатӣ оид ба сиёсати ҷавонон қабул гардиданд. Таваҷҷуҳ ба таҳсили ҷавонон, омода намудани мутахассисони соҳибкасб, рушди варзиш, дастгирии истеъдодҳо ва ҷалби онҳо ба корҳои созандагӣ аз самтҳои муҳими сиёсати давлатӣ мебошад. Пешвои миллат борҳо дар суханрониҳои худ ҷавононро ба донишомӯзӣ, омӯзиши забонҳои хориҷӣ, аз худ намудани технологияҳои муосир, ҳифзи арзишҳои миллӣ ва саҳм гузоштан дар ободии Ватан даъват намудаанд. Маҳз ҷавонони донишманду ватандӯст метавонанд дастовардҳои истиқлолиятро ҳифз намуда, барои рушди минбаъдаи Тоҷикистони азиз заминаи устувор гузоранд.

Агар ба роҳи тайкардаи Тоҷикистон аз соли 1991 то имрӯз назар андозем, метавон чанд самти муҳимми фаъолияти Эмомалӣ Раҳмонро ҳамчун рӯйдодҳои калидии таърихи давлатдорӣ ҷудо намуд: иштирок дар раванди барқарор намудани сохторҳои давлатӣ дар солҳои аввали истиқлолият, пешбурди раванди музокироти сулҳи тоҷикон, имзои Созишномаи умумии истиқрори сулҳ ва ризоияти миллӣ дар соли 1997, таҳкими заминаҳои ҳуқуқии давлатдории миллӣ, ташаккул ва рушди Қувваҳои Мусаллаҳ ва сохторҳои ҳифзи сарҳад, љорӣ намудани пули миллии сомонӣ дар соли 2000, роҳандозии се ҳадафи стратегии миллӣ ва баъдан муайян намудани ҳадафи чоруми саноатикунонии босуръат, пешбурди лоиҳаҳои бузурги энергетикӣ, аз ҷумла Неругоҳи барқи обии Роғун, сохтмони роҳҳо, нақбҳо ва пулҳои дорои аҳаммияти миллӣ ва байналмилалӣ, пешниҳоди ташаббусҳои байналмилалӣ дар соҳаи об, густариши муносибатҳои дипломатии Тоҷикистон бо кишварҳои ҷаҳон, таваҷҷуҳ ба рушди маориф, илм, фарҳанг ва тарбияи ҷавонон ва тақвияти худшиносии миллӣ ва эҳёи арзишҳои таърихию фарҳангӣ. Ҳамаи ин самтҳо дар ташаккули симои Тоҷикистони муосир аҳаммияти муайян доранд. Дар айни замон, натиҷаи ҳар як дастоварди миллӣ аз заҳмати муштараки роҳбарият, мақомоти давлатӣ, мутахассисон ва тамоми мардуми Тоҷикистон вобаста мебошад.

Имрӯз, ки Тоҷикистон аз марҳилаи аввали истиқлолият гузаштааст, вазифаи муҳимми насли ҷавон омӯзиши таърихи давлатдорӣ ва дарки арзиши сулҳу истиқлолият мебошад. Мо бояд донем, ки истиқлолият ба осонӣ ба даст наомадааст. Он натиҷаи муборизаҳои таърихӣ, талошҳои давлатсозӣ ва заҳмати мардуми тоҷик мебошад. Эҳтиром ба Парчами миллӣ, Нишони давлатӣ, Суруди миллӣ, забони давлатӣ, таърихи ниёгон ва арзишҳои фарҳангӣ бояд ҷузъи муҳими тарбияи шаҳрвандӣ бошад. Ҳамзамон, ҳар як ҷавон бояд бо дониш, касбият, масъулиятшиносӣ ва меҳнати ҳалол дар пешрафти мамлакат саҳм гузорад. Давлат танҳо бо иншооти бузург ва барномаҳои давлатӣ рушд намекунад. Пешрафти воқеӣ вақте таъмин мегардад, ки ҳар як шаҳрванд дар назди Ватан масъулият эҳсос намуда, барои беҳтар гардидани зиндагии ҷомеа кӯшиш намояд.

Ҳамин тавр, бо гузашти 35 соли Истиқлоли давлатӣ метавон таъкид намуд, ки фаъолияти Эмомалӣ Раҳмон ҳамчун Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон бо марҳилаҳои муҳими эҳёи давлатдории миллӣ, барқарорсозии сулҳу субот, таҳкими ваҳдати миллӣ, рушди иқтисодию иҷтимоӣ ва болоравии нуфузи байналмилалии кишвар пайванди ногусастанӣ дорад. Саҳми ӯ дар пешбурди раванди сулҳи тоҷикон, ташаккули низоми давлатдории муосир, татбиқи ҳадафҳои стратегии миллӣ, бунёди иншооти бузурги энергетикию нақлиётӣ ва муаррифии Тоҷикистон дар арсаи ҷаҳон аз ҷумлаи рӯйдодҳои муҳимми таърихи навини мамлакат маҳсуб меёбанд. Эмомалӣ Раҳмон дар ин давра ҳамчун роҳбари давлат масъулияти бузурги таърихиро ба зимма дошта, барои таҳкими пояҳои истиқлолият ва муайян намудани самтҳои стратегии рушди кишвар талош варзидаанд. Номи ӯ дар саҳифаҳои таърихи Тоҷикистони соҳибистиқлол бо таҷрибаи сулҳофарӣ, давлатсозӣ ва ташаккули марҳилаи нави сиёсиву иқтисодии мамлакат пайванд хоҳад дошт. Арзиши аслии ин дастовардҳо дар он зоҳир мегардад, ки онҳо барои наслҳои имрӯзу оянда заминаи омӯзиш, масъулиятшиносӣ ва идомаи раванди созандагии миллӣ мебошанд. Зеро ҳифзи истиқлолият, арҷгузорӣ ба сулҳу ваҳдат ва ободии Ватани азиз рисолати муқаддаси ҳар як шаҳрванди Тоҷикистон буда, идомаи ин роҳи таърихӣ аз дониш, меҳнат, садоқат ва масъулияти наслҳои имрӯзу фардо вобастагии мустақим дорад.

Ибодзода С.Т. доктори илмҳои тиб, профессор, ноиби президенти АМИТ, раиси шуъбаи илмҳои тиббӣ ва фарматсевтӣ

Ихтиярзода З.И. мутахассиси бахши маҷаллаҳои тиббии АМИТ